ျမတ္ဗုဒၶသာသနာမွာ လက္ဝဲေတာ္ရံ လက္ယာေတာ္ရံ ဆိုတာရွိတယ္။ လက္ဝဲေတာ္ရံဆိုတာ တန္ခိုးအရာမွာ ဧတဒဂ္ရတဲ့ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ပါ။ လက္ယာေတာ္ရံဆိုတာ ပညာအရာမွာ
ဧတဒဂ္ရတဲ့ အရွင္သာရိပုတၱရာပါ။ တန္ခိုးက လက္ဝဲ၊ ပညာက လက္ယာ။ တန္ခိုးဆိုတာ အာသေဝါတရားတို႔ရဲ႕ ကုန္ရာခန္းရာ အရဟတၱဓဇ၊ အရဟတၱရဲ႕ အလံတံခြန္သာ ျဖစ္တယ္။
ပညာဆိုတာကေတာ့ ဝိပႆနာပညာ၊ မဂ္ပညာ၊ ဖိုလ္ပညာကေန နိဗၺာန္ကို ရဖို႔ေရာက္ဖို႔ပါ။ ပုထုဇဥ္တို႔ရဲ႕ စိတ္သဘာဝဆိုတာ အဆန္းႀကိဳက္၊ တစ္ခု႐ိုး တစ္မ်ိဳးေျပာင္းၿပီး တစ္သံသရာလုံး
ဆန္းတယ္ထင္တာေတြ ေနာက္လိုက္ခဲ့ၾကတယ္။ ႐ိုင္း႐ိုင္းေျပာရရင္ လမ္းေဘးကေမ်ာက္ပြဲ၊ မ်က္လွည့္ပြဲ ကအစ ဆန္းတယ္ထင္တာမွန္သမွ်မွာ လူေတြေမ့ေမ်ာသာယာ ေနတတ္ၾကတယ္။
ဒီေတာ့ တန္ခိုးရဲ႕ဆန္းဆန္းျပားျပား ဖမ္းစားမႈအေပၚ ေမ့ေလ်ာ့ေတြေဝ သာယာေနၾကရင္ မဂ္ပညာ ဖိုလ္ပညာ ကြယ္မွာပဲ။ မဂ္ပညာ ဖိုလ္ပညာကြယ္ရင္ သာသနာကြယ္မွာပဲ သာသနာကြယ္ၿပီဆိုတာနဲ႔
သတၱဝါေတြရဲ႕သံသရာ ဝဋ္ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္းက လြတ္ေျမာက္ရာတရားေတြလည္း ကြယ္တာပဲ။ ေယာဂီတို႔ တရားထိုင္ရာမွာလည္း တင္ပ်ဥ္ေခြၾကား လက္ႏွစ္ဖက္ယွက္တင္တဲ့အခါ
လက္ဝဲလက္ကို ေအာက္က လက္ယာလက္ကို အေပၚကထားရတာလည္း ဒီသေဘာပဲ။ လက္ဝဲဆိုတဲ့ တန္ခိုးသေဘာကို လက္ယာဆိုတဲ့ပညာက ဖုံးထားအုပ္ထား ဆင့္ထားရတယ္။
တစ္နည္းအားျဖင့္ေတာ့ လက္ဝဲက သမထ၊ လက္ယာက ဝိပႆနာ။ သမထတန္ခိုးကိုသာ ျပလိုက္လို႔ကေတာ့ အညႇီယင္အုံသလို ေနေတာ့မွာေပါ့။ ႐ုပ္နာမ္ျဖစ္ပ်က္ေတြ အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱေတြ
ဘာမွေဟာလို႔ေျပာလို႔ နားဝင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ တန္ခိုးျပမိရင္ တန္ခိုးပဲကိုးကြယ္မွာ။ ဝိပႆနာပညာ၊ ဖိုလ္ပညာ၊ မဂ္ပညာေတြဆိုတာ က်င့္ႀကံအားထုတ္ရမွန္းေတာင္ သိမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။
တန္ခိုးေလာက္ မိန္းေမာေနရင္ သံသရာဝဋ္ဆင္းရဲက မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ တန္ခိုးဆိုတာ ဖုံးထားအပ္ေသာအရာ၊ ပညာသာလွ်င္ အၿမဲအစဥ္ဖြင့္ထားအပ္ေသာ အရာ၊ ေဖာ္ထားအပ္ေသာ အရာ၊
ဒါေၾကာင့္ တန္ခိုးကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ လက္ဝဲဘက္ကို သကၤန္းနဲ႔ ဖုံးထားရတယ္။ ပညာကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့လက္ယာဘက္ကိုေတာ့ ဖြင့္ျပထားရတယ္၊ ေဖာ္ထားရတယ္ – မဟာေဗာဓိၿမိဳင္ဆရာေတာ္ႀကီး။ ခရက္ဒစ္ဗဟုသုတကမာၻ
0 comments:
Post a Comment